Hitt og þetta um samfélagið

Ég þakka Guðjóni fyrir að hafa sagt í commenti „áfram veginn", en nú hef ég breytt kjörorðum síðunnar.

Það er svolítið sérstakt að fylgjast með blessuðum beljunum sleikja götur, rusl og fuglafóður inn í miðri borg á Indlandi. Flestar þeirra virðast vera algjörlega sjálfala á meðan sumar þeirra eiga fast heimili sem þær geta leitað til þegar þeim sýnist. Það er ekki fráleitt að tala um götu-kýr líkt og götu-hunda en hér í Pushkar er nóg af hvoru tveggja. Eðli kúnna og heilagleiki gerir þær þó töluvert vinsælli en hundana, jafnvel þótt þær stangi stundum fólk og skilji eftir sig ómelt fuglafóður hér og þar.
Í samtali mínu við indverskan jafnaldra minn, Abu, bar nautgripi á góma og tilveru þeirra á götunni.

Abu sagði mér frá því að nautin væru til mestra vandræða og þá sérstaklega þegar þau mætast tvö og tvö á götunni. Hann sagði mér frá því að margir menn hefðu misst útlimi í átökum tveggja nauta og að nýlega hafi brennandi heit matarolía sullast yfir Indverja, túrista og tvö naut sem tókust á hinum megin við götuna frá okkur (aðeins nautin tóku þátt í átökunum :).

Til að útskýra tilveru nautgripa á götunni vildi Abu grípa til siðferðislegra sjónarmiða en þegar öllu er á botninn hvolft held ég að heilagleiki þeirra skipti öllu máli.

Til samanburðar spurði Abu : „Hvað gerið þið við götuhundana á Íslandi?”.

Ég svaraði: „Það eru eiginlega engir götuhundar á Íslandi”.

Abu: „Ok, gerum ráð fyrir að þar sé götuhundur. Ekki skjótið þið hann, er það?”.

Ég vissi ekki hvernig ég átti að þverneita þessu.

Abu: „Indverska ríkisstjórnin sér vel um nautin hér og færir þau á nautgripabýli þar sem þau fá bæði lyf og fæði”.

Ég hef átt erfitt með að trúa síðustu setningunni, sérstaklega þegar maður hugsar um allt fólkið sem ekki á ofan í sig og á. Þetta væri þó ekki í ósamræmi við stéttaskiptinguna. Það er þó skemmtilegt að fylgjast með blessuðum beljunum athafna sig í borginni þó svo að manni finnist þær stundum daufar í dálkinn. En hvernig veit maður annars hvort þær eru glaðar eða ekki?

Abu lauk nýlega háskólaprófi í viðskiptum og fluttist til Pushkar frá Mombai. Hann rekur lítið fyrirtæki og virðist hafa það nokkuð gott. Þó hann sé jafn gamall mér er hann ekki giftur, sem er skrítið miðað við alla þá vorkunn sem ég hef fengið fyrir að vera sjálfur ógiftur. Abu útskýrði fyrir mér að honum og pabba hans hafi borist nokkur tilboð frá áhugasömum feðrum en að hann hafi neitað þeim öllum þar sem hann hafi þá ekki verið byrjaður að vinna. Svo vildi hann líka giftast konum en ekki feðrum...... smá grín.

Af fjöri sínu í háskólanum heyrði ég eitt og annað. Það kom mér til dæmis á óvart að Abu, sem er hindúi, hafi átt margar kærustur og að hann hafi oftar en einu sinni átt kost á því að stunda kynlíf með stelpu. Samkvæmt honum virtist sem kynlíf fyrir hjónaband væri stundað að nokkru leiti af bæði hindúum og múslimum þó að hann hafi (auðvitað) aldrei prófað það sjálfur. Þetta kom mér allt saman á óvart en aftur á móti verður að taka fram að Mombai/Bombay/Bollywood er frjálslyndasta (?) borgin á Indlandi.

Þetta minnir mig á undrun mína við að kynnast múslimum í Istanbul, Tyrklandi, sem fóru á strípibúllur, drukku bjór og fóru heim með stelpur. Þetta kennir mér bara sömu lexíu aftur, að hegðun fólks er ekkert alltaf í anda einhvers trúarrits sem það aðhillist. Kristnir Evrópubúar eru besta dæmið um þetta. Auðvelt er að finna t.d. kaþólikka sem virðist í fyrstu fara eftir boðskap kaþólsku kirkjunnar sem sleppir svo fram af sér beislinu á ungdómsárum sínum.

Þessi lexía upprætir mína stöðluðu mynd af t.d. hindúa og til þess er ég hingað kominn, meðal annars.

Adam var einn í paradís....og þá fór rafmagnið af ,,pleisinu".

Rafmagnsvandamál virðast hrjá nánast allar borgir Indlands. Stærri fyrirtæki eiga olíuknúnar vélar sem settar eru í gang í þau fjölmörgu skipti sem rafmagn fer af borgunum.

Í morgun vaknaði ég í ískaldri rútu í Ajmer. Eftir nokkra frábæra tebolla komst ég allur í gang og hóf skoðun á mosku þar í bæ. Ég sá nánast enga túrista í þessari hálfrar milljón manna borg og í bókhaldi moskunnar virtist ég hafa verið eini túristinn þar í 2 daga. Að sjálfsögðu fékk ég óskipta athygli þar.
Eftir morgunverð á rafmagnslausum veitingastað hélt ég áfram til Pushkar, paradísarinnar sem ég er í nú. Paradísin er kannski frábrugðin öðrum paradísum að því leiti að hér eru ágengar sígaunagleðikonur. Pushkar er 15.000 manna pílgrímabær í Rajasthan sem umkringir lítið vatn. Bærinn er svo umkringdur af fjöllum, eyðimörk og auðn. Bærinn er ótrúlega fallegur og stemningin hér er allt öðruvísi en á fyrri viðkomustöðum. Hér er allt að því hægt að snerta vörur í búð án þess að sölumaður verði rúppíu spenntur! Vatnið er talið heilagt af hindúum en þeir baða sig í vatninu og/eða taka vatn með sér heim til að þvo sér upp úr. Hótelið sem ég gisti á er fjölskyldufyrirtæki en það hefur eitt besta útsýnið yfir vatnið í bænum. Reglulega fara kvennmenn fjölskyldunnar með möntrur á þakinu hjá okkur túristunum. Apar, götuhundar, ótal dúfur og auðvitað kýr, lifa innan bæjarmarkanna. Þegar ég kom til Pushkar var kyrrðin sem einkennir staðinn (í samanburði við aðra staði) augljós. Í Pushkar er áfengi og kjöt algjörlega bannað, svo það lítur út fyrir að ég verði grænmetisæta, a.m.k. þangað til eftir flugdrekahátíðina sem verður hér á morgun. Annars getur verið að ég ,,festist” hér eins og sumir aðrir túristar og dvelji hér lengur.

Í ferð minni hefur það aldrei komið fyrir að indverskur kvennmaður kemur til mín að fyrra bragði og heilsar upp á mig. Ég var því svolítið hissa þegar tvær ungar konur komu til mín og ástralsks ferðafélaga míns til að heilsa upp á okkur. Fljótlega varð ljóst að þær höfðu áhuga á peningunum okkar. Eftir að hafa losnað frá þeim hitti ég aðrar áhugasamar ungar konur og tók í höndina á einni þeirra sem greip mig þéttingsfast og sleppti ekki. Fljótlega dró hún upp túbu með brúnu efni og fór að teikna blóm í höndina á mér sem varð ekki beint fallegt sökum þess að ég streittist á móti. Fyrir ógreiðann vildi hún svo fá greiðslu fyrir sem hún fékk auðvitað ekki, þrátt fyrir allt þrasið.

Um kvöldið fórum við ástralinn í einhverskonar túristasamkomu í bakgarði húss hér í bænum. Þar dönsuðu sígaunakonur skemmtilega dansa við lifandi tónlist í kringum varðeld og plötuðu stundum túristana í dansinn líka. Góð skemmtun! Varðandi gleðikonurnar sem ég minntist á: Sígaunakonur hafa aldrei boðið mér blíðu sína, enda hrökklast ég oftast undan ágengi þeirra. Þrír íbúar bæjarins hafa hins vegar talað um þetta og beðið mig að passa mig á þeim sem eru hér á aðalgötu bæjarins. Nokkrar þeirra voru þó í garðskemmtuninni í gærkvöldi og voru ekki í peningaleit eða viðskiptum að neinu tagi.

Í Pushkar eru mörg Hindúahof. Sum þeirra eru við vatnið, önnur upp á fellunum/fjöllunum hér í kring og enn önnur í hjól-færi einhversstaðar úti í auðninni.

Mig hlakkar til flugdrekahátíðarinnar á morgun.
(Sjá einnig greinina ,,Fólk" sem birtist einhverra hluta vegna fyrir neðan tilkynninguna um nýjar myndir frá í gær).

Nýjar myndir

Myndir frá Delhi-Agra eru allar komnar á myndasíðuna.

Fólk

Það er ótrúlegt hve mörgum maður kynnist í þessu ferðalagi og þá tel ég ekki með þá hundruði Indverja á degi hverjum sem tala við mig af fyrra bragði til þess að fá mig til að kaupa eitthvað.

Beinið í nefinu mínu vex og dafnar með degi hverjum, en oft er þó hægt að komast hjá því að reyna á það með því að skipta um umræðuefni eða snúa sölutilboði upp í grín. Fólk þolir þetta áreiti auðvitað misvel og sumir verða fljótt neikvæðir gagnvart þessu öllu saman og byrja óþarfa dónaskap. Ég fann það svo sjálfur, einn daginn sem ég var ósofinn, að maður er ekki alltaf jafn vel upp lagður til þess að þola þennan þrýsting. Þennan dag fór ,,einkahjólstjórinn” minn með mig í hvert umsátrið á fætur öðru (en ég hafði samið um lægra verð við hann gegn því að ég skoðaði búðir að hans vali). Í eitt skipti þann dag bað ég um að fá að fara í friði af því gefnu að ég setti mynd á myndasíðuna mína sem minnist á nafn verslunarinnar sem ég var í. Á þessum stað hafði að-því-er-virtist-fræðslufulltrúi-marmarafyrirtækis frætt mig um marmara og ,,steina innsetningu" (e. marble inlay work) í nokkurn tíma áður en ég var allt í einu sestur í sófa með tebolla í hönd í kjallara fullum að rándýrum marmaragersemum.

Til að komast af í harðri samkeppni verður fátækur Indverji auðvitað að taka af skarið. Einum Indverja man ég eftir sem bauðst til að hjálpa mér og Pierre (Kanadamanni) án þess að vilja neitt í staðin (og svo bauðst hann afsökunar á að hafa truflað okkur). Þessi Indverji telst líklegast til ,,millistéttar” en bakpokatúristi eins og ég sé töluvert fleiri fátæka Indverja á degi hverjum a.m.k. á þessum túristaslóðum sem ég hef verið á hingað til (skrifað á undan Pushkar).

Ég minntist á fólk sem maður kynnist. Hér er gífurlega auðvelt að kynnast fólki og þá kanski sérstaklega fyrir þá sem eru stakir eins og ég. Ég hef kynnst fólki á kaffihúsum, veitingastöðum, rútu, lest, hóteli svo eitthvað sé nefnt.
Þeir sem ég hef mest verið með er drengurinn frá Kasmír, Kanadamaðurinn Pierre, Þjóðverjinn Frank og nú Ástralinn Rick.

Áhugaverðir molar úr samræðum mínum við fólk

Þjóðverjinn Frank er kokkur sem hefur ferðast um allan heim. Hann hefur til dæmis frætt ekvadóríska (?) trukkabílstjóra um hvernig börnin verða til og gaf a.m.k. einum þeirra, átta barna föður (sem hafði misst 5 börn), smokk að skilnaðargjöf. Í Ekvador fordæmir kaþólska kirkjan getnaðarvarnir og setur sig gegn kynfræðslu eftir því sem ég kemst næst (og þetta er sjálfsagt ekki einsdæmi í suður-Ameríku).

Amerísk stúlka sem hafði verið á ferðalagi í 7 mánuði þegar ég hitti hana í Delhi sagði mér að af þeim löndum/landsvæðum sem hún hafi heimsótt væru Pakistan, Tíbet og Síbería í uppáhaldi. Hún sagði mér jafnframt að hún hafi ekki lent í leiðindum tengdum utanríkisstefnu Bandaríkjanna fyrr en hún kom til Pakistan en þá reifst hún við Pakistana sem var heillaður af George Bush og stefnumálum hans.

Indverskur hermaður sem gætti Taj Mahal hafði áhuga á klósettpappírsnotkun Evrópubúa. Hér í Indlandi eru vatnskranar í hnéhæð hjá hverju klósetti sem sparar heimamönnum pappírinn. Hermaðurinn sagðist sjálfur nota smjör (e. butter) en þó er ég ekki viss um að hann hafi skilið hvað hann var að segja. Ég hef æft mig í að borða með höndunum og gengur bærilega að nota hægri höndina (þ.e. ekki ,,smjörklísturshöndina”) aðeins við allar snertingar á mat eða fólki.